Dzisiejszy artykuł poświęcamy roślinom, dzięki którym zima w ogrodzie może być pełna zieleni, i to we wszystkich jej odcieniach! Iglaki, gdyż o nich mowa, to w większości (poza kilkoma wyjątkami) rośliny zimozielone, które nie zrzucają liści w okresie zimowym. Różnorodność pokrojów i wyrafinowane formy zachwycą każdego miłośnika ogrodowych aranżacji. Dodatkowo rośliny te zniewalają zapachem igliwia. Ogród pachnący cytrusami, lasem, a może żywicą? Wybór należy do Państwa!
Na początek ogólna charakterystyka najważniejszych rodzajów zimozielonych roślin iglastych. Oprócz popularnie uprawianych sosen, świerków, jodeł czy żywotników warto zwrócić uwagę na rośliny nieco bardziej egzotyczne, dobrze zimujące w warunkach Polski, które uczynią Państwa ogród miejscem pełnym oryginalnych form i zestawień barwnych.
Daglezje
to drzewa szybko rosnące, wśród których znajdziemy wiele interesujących odmian ogrodowych. Walory dekoracyjne zawdzięczają oryginalnym szyszkom i ładnemu zabarwieniu koron. Rośliny te wykazują dużą wytrzymałość na mrozy i bardzo dobrą plastyczność względem warunków środowiska – dobrze sobie radzą w warunkach obniżonej wilgotności gleby i powietrza.
Choiny
zachwycają szerokimi koronami z przewisającymi cienkimi gałązkami, drobnymi igłami i szyszkami. Aby jednak długo utrzymywały gałęzie, należy zaspokoić ich wysokie wymagania co do wilgotności gleby i powietrza. Surowe zimy mogą przyczynić się do obniżenia ich walorów dekoracyjnych – w takich warunkach igły choin często brunatnieją i opadają z drzew. Ale jest też dobra informacja – rośliny te bardzo dobrze się regenerują i po okresie niekorzystnych warunków pogodowych znów mogą zdobić ogród. Są cieniolubne i dobrze znoszą strzyżenie, co czyni je świetnym materiałem na formowany żywopłot.
Jodły
są świetną propozycją dla miłośników zieleni we wszystkich jej odcieniach oraz zniewalającego zapachu igliwia. Wymagają bardzo starannego doboru stanowiska i troskliwej pielęgnacji, co wynika z ich niewielkiej tolerancji wobec niesprzyjających warunków siedliskowych – większość gatunków nie znosi silnych mrozów, wiosennych przymrozków, zbyt suchych i ubogich, jak również zbyt zlewnych i ciężkich gleb, a także suchego, zanieczyszczonego powietrza i silnych wiatrów. Wymienione czynniki nie muszą jednak dyskwalifikować stanowiska pod uprawę jodły – istnieją bowiem gatunki i odmiany bardziej tolerancyjne na niekorzystne warunki siedliska, o zróżnicowanych preferencjach co do nasłonecznienia stanowiska.
Sosny
to mało wymagające rośliny – niestraszne im surowe zimy, zanieczyszczone powietrze czy przesychająca, uboga w składniki pokarmowe gleba. Gatunki różnią się między sobą m. in. kształtem szyszek, pokrojem czy wyglądem igieł.
Świerki
cenione są za efektowne ostrostożkowate korony. Szeroka oferta odmian karłowych czyni te rośliny przyjaznymi nawet dla małych ogrodów. Wśród odmian świerków znajdziemy także bardzo oryginalne odmiany – wiciowe, wężowe czy nawet płaczące.
Żywotniki
to doskonała propozycja na formowane żywopłoty. Ich typ ulistnienia jest inny niż np. u jodeł, sosen czy świerków – pędy rozgałęziają się płasko i są gęsto pokryte łuskami. Nie mają wysokich wymagań uprawowych, należy im jedynie zapewnić optymalną wilgotność gleby. Wśród wielu odmian ogrodowych znajdziemy formy m. in. o kształcie stożka oraz kuli, a także o zmiennej kolorystyce liści.
Cyprysiki
mają podobne do żywotników wymagania uprawowe oraz wartość dekoracyjną. Gatunki tego rodzaju charakteryzują się zmienną barwą igieł – ich pędy mogą przyjmować nawet srebrzyste lub niebieskawe zabarwienie, niespotykane u żywotników.
Jałowce
nie sprawiają problemów w uprawie – są to rośliny o wyjątkowo niewielkich wymaganiach uprawowych, bardzo tolerancyjne na suszę i warunki wielkomiejskie. Nadają się do strzyżenia i formowania w podobnym stopniu jak żywotniki i cyprysiki. Wśród gatunków i odmian znajdziemy okazy o zróżnicowanym tempie wzrostu, pokroju oraz barwie igieł – od niebieskawozielonej po niemalże białą.
Cisy
są najbardziej cieniolubne spośród roślin iglastych. Dekoracyjność zawdzięczają pojawiającym się jesienią owocom w czerwonych osnówkach, kontrastujących z ciemną zielenią pędów. Rośliny te charakteryzują się bardzo powolnym wzrostem, idealnie nadają się do formowania i strzyżenia. Liczne odmiany ogrodowe cisów różnią się między sobą m. in. pokrojem, barwą igieł czy mrozoodpornością.
Nie kupuj kota w worku, czyli na co zwrócić uwagę przy wyborze roślin?
Podstawą sukcesu w uprawie i satysfakcji z posiadanych roślin jest zdrowy materiał, wyprodukowany w renomowanych szkółkach. Czasem lepiej zapłacić więcej i mieć pewność, że rośliny są w pełni wartościowe, pozbawione uszkodzeń mechanicznych i objawów żerowania szkodników oraz porażenia przez patogeny. Jeśli zauważymy, że iglaki, które zamierzamy kupić, mają mało igieł bądź końcówki gałęzi są przebarwione na brązowo, lepiej od razu zrezygnujmy z zakupu. Istotna jest również kontrola stanu bryły korzeniowej – powinna być ona zwarta i dobrze przerośnięta, a korzenie nie mogą zawijać się w pojemniku.
Jak posadzić rośliny iglaste, aby dobrze się przyjęły?
Przed sadzeniem dokładnie odchwaszczamy stanowisko. Wyjmujemy roślinę z doniczki i moczymy bryłę korzeniową w wiadrze z wodą przez około 15 minut. Roślinę sadzimy do wykopanego dołka na taką głębokość, na jakiej rosła w pojemniku lub w szkółce. Po umieszczeniu rośliny w dołku dosypujemy podłoże do iglaków (gotowe dostępne w sklepach ogrodniczych), a następnie dobrze uciskamy ziemię wokół rośliny.
Kilka słów o pielęgnacji…
Pierwszą czynnością, jaką należy wykonać zaraz po posadzeniu roślin, jest mulczowanie. Aby zapewnić prawidłowe przykrycie systemu korzeniowego, wysypujemy około 5-cetymetrową warstwę ściółki (kory, igliwia, kamieni, szyszek) wokół roślin. Materiał na ściółkę powinien być rozdrobniony na jednakowej wielkości, grube kawałki.
Zabiegiem, który pięknie zagęści nasze rośliny i sprawi, że nabiorą pożądanego kształtu, jest przycinanie.Przez kilka pierwszych lat uprawy unikamy cięcia iglaków, aby nowo posadzone rośliny dobrze się ukształtowały i ukorzeniły. Cięcie formujące wykonujemy wczesną wiosną, natomiast cięcie sanitarne, mające na celu usunięcie pędów chorych i uszkodzonych przez szkodniki – po połowie maja. W przypadku jodeł i świerków cięcie należy ograniczyć do usuwania konkurujących przewodników. Nie wolno przycinać roślin karłowych i samoformujących się odmian.
W kolejnych artykułach dotyczących roślin zimozielonych przybliżymy Państwu wiele ciekawych i wartościowych gatunków oraz odmian wymienionych roślin iglastych. Mamy nadzieję, że zachęcimy Państwa do urozmaicenia ogrodowych nasadzeń o te gatunki i pomożemy w decyzjach związanych z wyborem odmian.
